©2019 by Open Your Heart

September 27, 2017

August 25, 2017

Please reload

Recent Posts

Gestart

August 25, 2017

1/1
Please reload

Featured Posts

Never ever give up on a dream

March 10, 2019

 

Dit is tot nu toe mijn meest persoonlijke blog ooit; ik wou hem al lang schrijven maar deze gaat zo tot op het bot dat ik steeds een hoop excuses heb bedacht om hem toch maar niet te schrijven … maar hier is ie dan.

 

Never ever give up, we hebben het al vaak zien passeren, begrijpen het met ons verstand, hebben prachtige verhalen gelezen over wat er bij de anderen allemaal gebeurd door niet op te geven. Maar ons eigen verhaal is niet altijd zo evident, rooskleurig & heldenhaft.

 

Toen ik jong was, was het volgende liedje van Rod Stewart één van mijn favorieten: Never give up on a dream, https://www.youtube.com/watch?v=ba5hRgYCyxI

 

Ieder van ons heeft een droom; voor sommige is die snel duidelijk op jonge leeftijd. Voor anderen duikt deze droom op een latere fase in ons leven op zoals bij mij het geval is.

 

Je droom of je passie is altijd verbonden met je dharma, de weg die je te gaan hebt of het leven en de lessen die je gekozen hebt.

 

Het realiseren van een droom vergt het uiterste van je in tegenstelling tot sommigen misschien wel denken. Vanuit de buitenwereld lijkt het soms alsof het je in de schoot werd geworpen, maar diegene die hun droom realiseren zullen weten hoe ver dit van de waarheid staat.

 

Hoe zit het nu met mijn droom? Mijn passie?

Wel, het zal misschien teleurstellend lijken, maar ik ben er nog me bezig (lees: ik heb het nog niet gerealiseerd) … ik heb het dus nog niet gerealiseerd en kan nog niet over een succesverhaal spreken, vandaar ook de enorme kwetsbaarheid van deze blog.

 

Ik heb er lang over moeten zoeken om erachter te komen wat mijn roeping/droom op aarde is. En toen ik het wist was het ook minder spectaculair als ik dacht: mijn roeping is het geven van “onvoorwaardelijke liefde”. Zie je wel, nu zal je wel zeggen, maar dat wil/doet iedereen toch ;-)

 

Ja, klopt ergens wel, maar de manier waarop ik dat doe en verder wens te doen is mijn unieke manier. Het is mijn diepe wens om ooit nog moeder te worden. De liefde van een moeder naar haar kind is “onvoorwaardelijk” maar niet alleen dat, ik wil op deze manier ook meewerken aan de nieuwe 5D wereld. Ik voel diep in mezelf dat ik op één of andere manier jonge kinderen zal begeleiden om hun weg te zoeken in de 3D wereld en zo hun eigen roeping kunnen realiseren.

 

Je zou kunnen zeggen, dat moet wel lukken, ware het niet:

  • Dat ik momenteel 47j ben en volgens de regulieren wetenschap 0,0% kans heb om nog natuurlijk zwanger te worden; vanuit de ratio mag is dus niet denken want dat stop ik die droom maar lekker weg in één of ander hoekje;

  •  Vanuit mijn hart en ziel die diep verbonden zijn, blijf ik telkens weer deze roeping voelen weet ik zeker dat nog mogelijk is, meer nog, dat het zich tevens zal realiseren. Ik word gelukkig prachtig begeleid door Moeder Meera, Maria Magdalena, Bert Van Riel … en toch blijft het een enorm moeilijk proces. En daarbij komt nog, ik heb nog tot mijn 49j om deze droom te realiseren. Ja, de klok tikt maar innerlijke processen en het spirituele pad vraagt om tijd los te laten.

 

Waar is deze roeping tot stand gekomen?

Zeker niet toen in jong was, integendeel. Toen ik 18j was, heb ik altijd gezegd dat ik maar op latere leeftijd, toen dacht is tussen 35 en 40j, aan kinderen wou denken. Ik had nog zoveel andere dingen te doen.

 

En dat klopte ook wel; ik had eerst nog heel wat innerlijke processen te doorlopen en conditioneringen te doorbreken om uiteindelijk datgene te willen wat ik vroeger nooit wou; huisjes, tuintje, kindje. Just a very simple life!

 

De 1ste impuls naar een kind kwam er op 35j; ik wist gewoon dat het een meisje ging zijn. Enkele jaren later kwam de naam “Madeleine” toe ik in Parijs aan het rondwandelen was. Daar stond ik dan zonder man; want dat was me ook duidelijk. Hoe prachtig adoptie, pleegouderschap of BOM ook is, het was niet mijn weg.

 

Dus moest ik wachten en verder mijn processen verwerken. Uiteindelijk kwam die man er dan toen we allebei 39j waren J. En toen dachten wij; en nu snel een baby. Na 2j proberen, nog geen baby; dus er was iets mis. De diagnoses (ik had endoetriose en hij had een verstopte klier) waren snel gemaakt en de operaties snel ingepland. Het kind bleef uit.

 

Omwille van onze leeftijd werd er heel snel IVF geadviseerd. En aangezien dat toen maar tot 43j werd terugbetaald (jawel, de druk en angst zaten er in), werd er zonder nadenken met IVF gestart. Een grote fout achteraf gezien, alleszins toch voor mij. Ik denk dat IVF voor heel wat vrouwen heel geschikt is, maar het was niet mijn weg te gaan.

 

Daar stond ik dan op mijn 43ste, zonder kind met een lichaam dat totaal uitgeput was en hormonen die helemaal in de knoop lagen.

 

Innerlijke rust, meditatie, Moeder Meera, zelfreflectie, yoga … hebben me bijzonder geholpen in deze tijd. Ik werd geleid naar de juiste mensen die me lieten weten dat ik nooit zwanger kon worden omdat mijn lichaam zichzelf saboteerde. Alle organen werkten allemaal wel; maar de manager in de hersenen die alles regelde stond buiten dienst.

 

Waarom? Omdat ik er zelf voor gekozen had … no kidding, heftig. Het heeft te maken met een karmische lijn in de familie van mijn mama die eigenlijk niet zwanger wou worden, waardoor ze ook een misval voor en na mij had. En omdat ik zoveel van mijn mama hield, heb ik aan haar gezegd dat ik haar leven voor haar zal leiden; dat ik naar het buitenland zal reizen, dat ik een moederbedrijfje zal oprichten en dat ik geen kinderen zal krijgen. En dat heb ik ook allemaal gedaan.

 

En wat nu? Dankzij enkele prachtige mensen heb ik dit karma kunnen doorbreken, heb ik mijn mama vergeven en werd mijn lichaam hormoneel helemaal reset waardoor alle organen inclusief de manager begon te werken. Kans op zwanger worden op een natuurlijke manier mits homeopathische en energetische begeleiding: 60%.

 

En na al deze moeilijke processen denk je; en nu kan ik eindelijk toch snel zwanger worden niet? Ik heb al zo hard gewerkt, al deze innerlijke processen doorworsteld … wij verdienen het nu toch om snel dat kindje in onze armen te nemen.

 

Spijtig genoeg gaan de innerlijke processen door; en soms is het zo heftig (zoals toen er voor de 2de keer een bevruchting was maar geen innesteling) dat het allemaal teveel wordt. Dat we er de brui aan willen geven; dat we gewoon niet meer kunnen …

 

En dan heb je 2 opties:

  • daaraan toegeven. Als je het met je verstand bekijkt, denk je; waar ben ik begot mee bezig?

  • Maar als je in je hart kijkt, kan je gewoon niet opgeven. De diepe wens komt telkens terug in meditaties. De pijn wordt telkens weer gespiegeld als je kinderen, zwangere vrouwen en families ziet. Ik zet door wat er ook moge gebeuren. Als ik op het einde van mijn leven na mijn dood terugblik, wil ik trots zijn op mezelf, trots dat ik het niet heb opgegeven.

 

Betekent dit nu dat ik mijn dharma niet kan vervullen als ik geen kind krijg?

Ik kan wel zeker mijn dharma vervullen als ik geen kind krijg alleen zou het krijgen van een kind een enorme boost geven in mijn pad naar “onvoorwaardelijke liefde”. Dus blijf ik vertrouwen hebben dat hoe dan ook, met of zonder kind, ik mijn roeping kan waarmaken … maar liefst wel met onze kleine “Madeleine”

 

Om namah shivaya

Ann  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Follow Us
Please reload

Search By Tags
Please reload

Archive
  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Google+ Social Icon